Bezoek aan een fabriek

De kinderen hebben zomervakantie en dan moet je wat bedenken om ze bezig te houden.  Enige tijd geleden was er een groep op bezoek die hier een verjaardag kwam vieren.  Dennis Xavier heeft in Morong een leuk bedrijf opgebouwd, “Xiavier ville garments”. Hij is de enige levenrancier van Wallmart (de grootste supermarkt keten van de wereld). Hij produceert slechts 1 product, met name beertjes e.d. Alles is met de hand gemaakt dus arbeidsintensief. Hier is het arbeidsloon laag en de kwaliteit goed dus hij produceert al jaren alleen maar voor Wallmart.  Dennis is een prima kerel met het hart op de goede plek dus hij was wel bereid zijn bedrijf te laten zien aan onze kinderen zodat ze een idee krijgen wat een fabriek inhoudt.
Wellicht kunnen er in de toekomst ook kinderen (als ze oud genoeg zijn) gaan werken voor Dennis. Vandaag was het dus zo ver en de kinderen hebben een rondleiding gehad door de hele fabriek, dat vonden ze natuurlijk wel leuk getuige bijgevoegde foto’s.
Heel hartelijk dank Dennis !

7-820-im-foto2-3771

7-821-im-foto2-6373

7-825-im-foto2-8950

Het lange wachten zit erop!

Mac Mac heeft 6 jaar in Bahay Aurora gewoond.  Hij was een kind wat op straat rondzwierf. Hij was ruim 5 jaar toen hij opstraat werd gevonden door een paar verkeersagenten. Hij zat aan de kant van de straat en huilde. Bij de DSWD in Cavite heeft hij 4 maanden gewoond en er zijn verschillende pogingen gedaan om de ouders te vinden maar zonder succes. Vervolgens is hij in Bahay Aurora geplaatst. Jarenlang is er geregeld gezocht naar de ouders. We doen dat altijd via de kranten, t.v., radio en ook is er buurtonderzoek geweest, maar Manilla is erg groot. Helaas kom Mac Mac ook niet aangeven waar hij gewoond had, zelfs zijn achternaam wist hij niet. We waren bezig om een adoptiegezin te zoeken voor Mac Mac (inmiddels 12 jaar oud). We besloten om nogmaals een uiterste poging te doen om zijn ouders te vinden. Ze moeten ergens uithangen…. Ghie, een groepsleider is samen met Maylen onze maatschappelijk werker nogmaals naar de wijk gegaan waar Mac Mac mogelijkerwijs vandaan komt. Na al die jaren was er erg veel veranderd en Mac Mac kon zich helemaal niks herinneren. Ze gingen naar verschillende Barangay halls om te vragen naar familie of de ouders, niemand had enig idee. Uiteindelijk gingen ze naar de CSWD in Quezon City om te vragen of Commelec (soort van Burgerlijke stand) iets voor hen kon doen. De vrouw die daar zat was zeer behulpzaam. Daar Mac Mac zijn achternaam niet weet was het een doodlopende weg. Enigsinds teleurgesteld gingen ze terug naar huis. De dame in de Comellec was echter behoorlijk aan het spitten geslagen en belde op toen ze onderweg waren naar huis. Er waren familieleden getraceerd!  Maar ja, er waren geen ouders gevonden en je moet maar afwachten of dat inderdaad de familie van Mac Mac zou zijn.
Op 4 april 2016, ruim 6 jaar nadat Mac Mac zijn ouders was kwijtgeraakt stonden daar plotseling 2 mensen die zeiden dat ze zijn vader en moeder waren!  Het werd een zeer emotioneel gebeuren waarbij de ouders allebei in tranen waren. Mac Mac kon het allemaal niet bevatten dat dit zijn ouders waren, hij herkende ze eerst ook niet. Zijn ouders hadden zelfs hun huis verkocht om hun kind te gaan zoeken maar zonder succes. De moeder was in een depressie geraakt door het verlies van Mac Mac.
U kunt zich voorstellen dat alle medewerkers zeer blij waren met dit geweldige resultaat.
Een uniek gebeuren wat je maar zelden meemaakt. Bahay Aurora is Ghie en Maylen zeer erkentelijk voor hun creativiteit gedurende de zoektocht naar de ouders of Mac Mac. Wat een fantastisch resultaat na al die jaren van vruchteloos zoeken. En Mac Mac…daar gaat het goed mee, hij is heel gelukkig. Dit zijn de momenten dat U als donateur heel direct kan ervaren dat uw maandelijkse bijdrage kan leiden tot geweldige onbetaalbare resultaten. Zonder Uw steun hadden we dit niet kunnen doen. Namens Mac Mac heel hartelijk dank!

 

Waarom doneert u eigenlijk aan Bahay Aurora

Onlangs kwam de moeder van 2 kinderen op bezoek. Ze heeft borstkanker in een vergevorderd stadium. Twee jaar geleden was het vastgesteld.Toen was het stage 2, in welk stadium de ziekte nu verkeert kon ze niet zeggen want ze heeft geen geld om naar de dokter te gaan. Ze liet haar borst zien aan de maatschappelijk werkster, het ziet er verschrikkelijk slecht uit. De details zal ik u besparen. De vrouw kan niet lezen en schrijven. Toen  ze bij de overheid aanklopte voor steun voor een operatie moest ze een vracht “requirements” aanleveren. Dat lukte dus niet omdat ze analfabeet is. Nu 2 jaar verder is er nog steeds niks gebeurd. Ze slikt onregelmatig medicatie, ze slikt alleen als haar tante haar kan helpen de medicatie te kopen. Haar man heeft haar verlaten, voordat hij ging verkocht hij het huis waarin ze met haar 5 kinderen woonde. Twee kinderen heeft hij weggegeven aan familie, ze weet niet waar die zijn. De andere 2 kinderen woonden ook bij familie van haar ex-man hier vlakbij en werden volop uitgebuit en mishandeld. Zo ernstig dat het jongetje blind is geworden aan 1 oog. Als je hem vraagt om iets te doen werkt hij als een bezetene. Keihard werken en hij doet het heel goed ook. Je zou denken wat fijn dat hij zo goed kan werken maar als je weet dat zijn werkattitude te maken heeft met de mishandelingen in zijn prille jeugd dan kijk je er anders tegenaan.
Er is een overheidsinstantie die haar schoolgeld zou geven voor haar kinderen. Daar was ze achteraan gegaan maar toen ze voor een follow-up na een paar maanden terug kwam bij die instantie vertelde men haar dat ze het geld al gehad. Ze had er zelfs voor getekend…., een slimme medewerker had haar laten tekenen voor ontvangst en het bedrag in eigen zak gestoken. Ze woont momenteel in Morong in een huisje zonder dak. In de droge tijd gaat dat nog maar straks met het regenseizoen wordt het weer zwaar. Ze is zo blij dat haar 2 kinderen bij ons kunnen wonen. Er is nog een derde kind, deze verblijft nog bij de mishandelende familie. Daar gaan we dus achterheen. Ook gaan we werk maken van de kinderen die zoek zijn. Deze jonge vrouw (38) verdient het dat ze, voor ze sterft, zeker weet dat haar kinderen een goed onderkomen hebben en ze is van mening dat het bij ons helemaal prima is. Denk nou niet dat deze vrouw depressief is, ze is optimistisch, vriendelijk en heel lief voor haar kinderen. We hebben haar gezegd dat ze elke dag welkom is om haar kinderen te bezoeken. Af en toe krijg je hier een brok in je keel. Zo, nu weten we weer waar we het voor doen en u weet weer waar we uw donaties voor gebruiken.