Doneer een zak rijst

Rijstactie

Rijst is het hoofdbestanddeel van alle maaltijden op de Filippijnen. Ook voor de kinderen die bij Bahay  Aurora wonen. Onze kinderen krijgen 3 gezonde maaltijden per dag en daarbij mag rijst niet ontbreken.  We hebben iedere week  3 zakken rijst (van 50 kg) nodig. De prijs van rijst fluctueert sterk door het jaar  heen en is o.a. afhankelijk van weersinvloeden en import vanuit het buitenland.

In het droge seizoen is er genoeg lokaal geplante rijst voorradig en zijn de prijzen gunstig. We kopen daarom  op dat moment de totale rijstvoorraad voor een heel jaar in bij een rijsthandelaar en betalen vooruit. De rijst blijft in opslag en elke week halen we 3 zakken rijst op voor het kindertehuis.

Ieder jaar rondom kerst houden we een rijstactie om deze grote hoeveelheid rijst te kunnen aanschaffen.  U kunt ons hierbij helpen door een deel van de benodigde hoeveelheid rijst te doneren.  Wij waarderen dit enorm.

Ter indicatie:
1 hele zak rijst kost € 40,-
½  zak rijst kost € 20,-
¼  zak rijst kost € 10-
Uiteraard kunt u ook een ander bedrag schenken.
 
 
U kunt het bedrag dat u wilt schenken overmaken op rekeningnummer NL94INGB0000387783 t.n.v.
Stichting Noodhulp Filippijnen in ‘s-Hertogenbosch. Onder vermelding van ‘rijstactie’ en uw adresgegevens.
 
 
Dank u wel! Salamat Po!

Herke en Arleen Smidstra

Rice
Klik hier voor het PDF bestand.

Josie

Dear donators, I like to introduce myself to all of you, I’m Josie Talavera, I’m 44 years old living in Morong. I have 3 kids.

It is so nice to work in Bahay Aurora because the people are kind. The management is great and we work as a team.

I learned to have a lot of patience in dealing with the different kinds of behavior of the kids in Bahay Aurora. We do not give medication so we experience quite a bit of acting out behavior since most of our kids have traumatic expierences on early age. Some are ADHD and almost all have brain damage to a certain extend due to malnutrition on early age. The proper approach to deal with every child takes time and is complicated , but the more the children trust you as a worker the easier it becomes to reach them and to deal with them. The first year was really quite difficult. I needed to adjust a lot to adapt to the children and to the way we work, it is truly quite professional even though it seems it is such an easy going job. As time passes by I get used to this work and I truly love it by now.  The work became rewarding in a way I never expected, it is all about love.  As a person I learned a lot in Bahay Aurora, about the children, about procedures, about dealing with problems, all very professional. I’m so proud and happy to be a member of this unbelievable great team, we help and support each other. I earned to teach good conduct and moral values to the kids. Our presentations are really helping the kids a lot. I may be a strict person but teaching kids good conduct they need to adjust, it is normal for kids to resist. I feel the kids all respect me for being strict. I can notice they love me as for who I am, you need to consistent, show example and predictable behavior.  I love the kids also, I treat them almost as my family, guiding and instructing them to improve their behavior. Bahay Aurora is a small institution that’s why we know all the kids so well. They feel safe with us, much better than in a big institution where kids are a number.

I appreciate your ongoing support for Bahay Aurora, I salute you all for that.

Thanks to Willy and Teng

One of my best friends in the Philippines and longtime costumer Willy Baldonado and his wife Teng visited together with members of the Makati Rotary club Bahay Aurora.
We received generous donations and the group of Willy brought some nice foods and gifts for the kids.

 

My relation with Willy Baldonado goes back almost 13 years. Willy and his wife Teng are successful business people who started many years ago their company with just a good set of brains and now they run one of the strongest and biggest meat import and meat distribution companies in the Philippines. That is truly quite an achievement. Willy and Teng are caring people, they understand the needs of the poor and we can notice that these kind hearted people pass on their kindness to their children .

 

 

Since the time we met Willy and his wife Teng they are donating on a monthly basis a number of boxes with meat or chicken. That is really such a great help ! Meat is expensive in the Philippines since it is all imported. Actually we cannot really afford to serve our kids meat. Because of them they will eat meat every week. Once a month we pick up the meat in the cold-store and bring it to Bahay Aurora where we have also a freezer to keep the product frozen till it is used.
This relation is very important to me personally and for Bahay Aurora. The donations are coming from a good heart and nothing in return is expected.
I like to express my deepest respect and gratitude for the support we received from Willy and Teng over the past 13 years and we are also very grateful to the members of the Rotary Makati group. Maraming salamat po !

Flor herenigd met moeder

Na 14 jaar heeft Flor eindelijk haar moeder gezien.
Ongeveer twee weken geleden was er contact via messenger en een paar dagen geleden kwam de familie op bezoek.

Op verzoek van een aantal trouwe Nederlandse donateurs hierbij een toelichting hoe het mogelijk is dat Flor zo lang zoek kon zijn voor de familie en waarom het zo lang moest duren voordat de familie op bezoek kwam. Je zou verwachten dat ze twee uur later voor de deur zouden staan.

Mensen op de Filipijnen hebben totaal geen vertrouwen in het corrupte en niet functionerende systeem op de Filipijnen, het is goed mogelijk dat men vooral zelf heeft gezocht en de autoriteiten er niet eens bij heeft betrokken. Een tweede optie is dat men het wel heeft gemeld maar dat de betrokken overheidsdienaar er verder niks mee heeft gedaan. Een derde optie is dat de familie het wel goed uitkwam dat Flor onvindbaar was. Op de Filipijnen is een kind met een beperking een grote kostenpost en dit kind zal nooit naar het buitenland gaan om geld op te sturen voor de familie. Het is niet verwonderlijk dat men niet zo lang en intensief heeft gezocht.

Veel slechter dan een leven in Tondo kan het niet snel worden. Als je echt arm bent en in Tondo woont dan is het leven veelal een hel. Mensen zijn dan soms blij dat hun kind wordt opgenomen in een instelling, men denkt dan al snel dat het veel beter is dan wat zij te bieden hebben…maar ja, het knaagt wel en het blijft je kind dus nu Flor gevonden is dan wordt de familie daar wel happy van natuurlijk. Alle opties zijn goed denkbaar, we zullen het nooit weten omdat dit soort zaken onbespreekbaar zijn. Er spelen zoveel dingen een rol en welk aandeel welke rol heeft is lastig blood te leggen. Het is wel geweldig dat Flor via postings op facebook is herkend en de familie is ingelicht.

De familie woont in Tondo, dat is de grootste sloppenwijk van Manila . Hier hebben criminele organsaties het voor het zeggen, de politie is de vijand. Politie kun je absoluut niet op rekenen in deze wijk. Men zal bij aangifte van vermissing wel notities hebben gemaakt maar zonder computer, waar komen die notities terecht? Efficiency is ver te zoeken en veel ambtenaren zijn niet in staat een rapport te schrijven. Wij hebben meegemaakt dat we zelf maar even een aangifte schrijven omdat het anders anderhalf uur duurt en de inhoud nog steeds te wensen overlaat. Het zijn voorbeelden waarom er veel fout gaat op de Filipijnen, een niet goed functionerende overheid heeft veel implicaties. We zijn in Nederland ook een beetje verwend, kind weg…amber-alert…kind terug…we zijn zo efficient. In andere landen werkt dit echt niet zo.

 

 

Door een slecht functionerend overheidsapparaat krijg je een bevolking die zich daar op instelt. Rona moest voor de verlenging van haar rijbewijs vier keer naar Manila, elke keer een halve dag in de rij wachten voor ze aan de beurt was. Als je boos wordt…ga je gek worden en het veranderd niks. Mensen raken eraan gewend en zijn “heel geduldig” omdat ze geen keus hebben. Als je snel dingen wil regelen moet je geld laten zien, dan betaal je iemand om voor je in de rij te staan, die persoon betaald ook officials weer om helemaal niet in de rij te hoeven, allemaal afhankelijk van wat je ervoor over hebt. De arme bevolking en vooral mensen uit Tondo hebben geen geld dus weinig keus. Dit soort omstandigheden veranderen je mentaliteit. Je wordt wat gemakkelijker en je stelt je erop in dat je toch niks voor elkaar krijgt.
Plotseling is er dan dat geweldige nieuws dat Flor is gevonden. Een Nederlander zou in de auto springen en direct vertrekken, overmand door emoties zou niemand en niks ons kunnen stoppen om je kind weer in je armen te sluiten.

Op de Filipijnen gaat dat anders, op de dag dat het goede nieuws kwam was de ASEAN conferentie met Trump in Manila. De hele stad werd gedurende vier dagen plat gelegd, reizen is dan vrijwel onmogelijk. Daarna werd de moeder ziek, wederom uitstel. Toen wilden er andere familieleden mee maar die waren druk…dus werd er een dag geprikt twee weken na bekend was dat Flor was gevonden. Op het filmpje is ook te zien dat de emoties niet echt een ontlading is, weinig tranen maar men is natuurlijk wel blij. Mensen die veel meegemaakt hebben zijn over het algemeen minder uitbundig in het uiten van hun emoties, dat is maar een persoonlijke observatie, het is lastig uit te leggen waarom een moeder niet uit haar dak gaat als ze haar kind na 14 jaar weer in haar armen kan sluiten. Het kind gaat nota bene eerst naar de tante voor een knuffel… Nu is er een onderzoek gaande of Flor daadwerkelijk het kind van de vermeende moeder is en of ze in staat is om Flor thuis op te vangen. Aangezien we wederom van authoriteiten afhankelijk zijn en omdat men in december niet echt werkt in verband met de kerst zullen we waarschijnlijk in januari of februari de uitkomst van dit onderzoek horen.

Maar ja, het is natuurlijk geweldig dat Flor haar familie heeft terug gevonden. Dat ze hierdoor nauwelijks meer te handhaven is door haar beperking en al de prikkels die horen bij dit gebeuren zal niemand een zorg zijn. Flor is ook gedwongen rustig af te wachten. Uiteindelijk komt er wel duidelijkheid, gewoon geduldig zijn.